polski program nauczania

Jak sama nazwa wskazuje, tryb ten przewiduje naukę dziecka w domu. Korzystać z niego mogą zarówno uczniowie z rożnego rodzaju dysfunkcjami, wymagającymi dostosowania tempa nauki do specyficznych potrzeb, jak i Ci szczególnie uzdolnieni. Edukacja domowa jest też dobrym rozwiązaniem dla rodzin oddanym częstym podróżom i uczniów, których zainteresowania kolidują z koniecznością codziennego stawiania się na lekcjach.

Kilka miesięcy temu zawrzało, gdy okazało się, że rząd postanawia cofnąć obowiązek szkolny dla 6 latków. Pomimo, że planowana zmiana nie została jeszcze realnie wdrożona, rząd szykuje nam kolejną niespodziankę, choć emocje związane z tą pierwszą jeszcze nie opadły. MEN planuje przywrócić 8 letnie podstawówki i odesłać gimnazjum do lamusa. Zmiana na dobre, czy na złe?

W grudniu zeszłego roku kalendarzowego wprowadzono kilka kluczowych zmian w oświacie, w tym m.in. tzw. „ustawę o sześciolatkach”. Dziennikarze, politycy i krytycy skupili uwagę opinii publicznej głównie na podniesieniu wieku rozpoczęcia nauki szkolnej z sześciu do siedmiu lat. Mało kto jednak dostrzegł dużo poważniejsze zmiany dotyczące nadzoru pedagogicznego i edukacji domowej.

W polskim systemie oświatowym przepisy narzucają na wszystkich obywateli od siódmego do osiemnastego roku życia przymus uczęszczania do szkoły. Do wyboru są szkoły państwowe lub prywatne. Wszystkie jednakże działają w oparciu o te same przepisy. Mają narzucony odgórnie program i ograniczenie, by używać wyłącznie dopuszczonych podręczników. W szczególnych przypadkach można się ubiegać o zwolnienie z przymusu szkolnego, lecz i tak trzeba udowodnić, poprzez zdanie corocznych testów, opanowanie programu.

System edukacji w Polsce przeżywa ogromny kryzys. Dotyczy on również sytuacji polskich uczelni. Zły stan szkół podstawowych i średnich odbija się na uniwersytetach. Te ostatnie nie są dostosowane do potrzeb rynku pracy. Nie kształcą także należycie elit społecznych, gospodarczych, politycznych czy naukowych.

W debacie o kształcie polskiej oświaty zapomina się o tym, jaki jest prawdziwy cel przymusu szkolnego, państwowego szkolnictwa oraz odgórnego regulowania edukacji. Zwolennicy obecnego status quo oficjalnie podpierają się ideą walki z analfabetyzmem.

Polski anachroniczny system edukacji wpaja dzieciom i młodzieży określone odgórnie treści poprzez certyfikację podręczników i kontrolę szkół. W centralnym punkcie polskiego szkolnictwa znajduje się pozycja nauczyciela. To on ma za zadanie zrealizować program.

Szkoły nie uczą kreatywności, logicznego i samodzielnego myślenia. Tworzą za to sztuczną atmosferę niezdrowej rywalizacji i pogoni za ocenami, spowalniającą rozwój młodych umysłów, której efektem ubocznym jest przyzwyczajanie uczniów do oszukiwania. Nie uczy też praktycznych umiejętności. Skupia się raczej na suchej wiedzy encyklopedycznej.